Wiszące ogrody
Naabuchodonozor rozkazał, by w pobliżu jego pałacu wybudowano kamienne wzgórza i zasadzono na nich przeróżne drzewa. Na życzenie pochodzącej z Medii żony stworzył on ogrody będące w jej ojczyźnie stalą częś-cią krajobrazu.
Te opisane przez żydowskiego pisarza Józefa Flawiusza (37-100 roku n.e.) ogrody, to bez wątpienia wiszące ogrody Semiramidy. Semiramida, którą starożytni autorzy uważali za kobietę z boską mocą, nie była żoną Nabuchodonozora. Widocznie w późniejszym okresie połączono legendarną postać Semiramidy z ogrodami żony Nabuchodonozora, ponieważ pewne jest, iż zostały one zbudowane przez tego babilońskiego władcę. Kiedy w 1899 roku niemiecki archeolog Robert Kol-dewey rozpoczął wykopaliska w Babilonie, odkrył on w północno-wschodniej części Pałacu Południowego system sklepień z głęboką studnią - odpowiadało to starożytnym opisom. Do dzisiaj nie można zaprzeczyć przekonaniu Koldeweya, iż odkrył fundamenty wiszących ogrodów. Nie chodzi, oczywiście, o dosłownie wiszące ogrody, gdyż to określenie mogło być błędnym tłumaczeniem łacińskiego słowa peyisilis - ma ono, co prawda, znaczenie wiszące, ale także - balkonowe. Babilońskie ogrody kwitły na tarasowo wznoszącej się podstawie. Był to rodzaj sztucznie nawodnionego ogrodu na dachu. Jest zrozumiałe, iż ta wspaniale kwitnąca w pustynnym klimacie oaza, wzbudzała zachwyt. Ale czyż uznanie wieży Babel za jeden z cudów świata nie byłoby trafniejszym wyborem? Kiedy Aleksander Wielki przybył do Babilonu, słynna wieża leżała już w gruzach. Pierwsza lista cudów świata powstała dopiero 200 lat później.