Faros
Latarnię morską w Aleksandrii w Egipcie, zbudowaną między 300 a 280 rokiem p.n.e. przez greckiego architekta Sost-ratosa z Knidos, na wyspie leżącej przed portem, uważa się za jedno z największych osiągnięć technicznych starożytności. Wieża ustawiona była na podstawie o wymiarach 30x30 m. Legenda głosi, że Sostratos długo szukał materiału na fundamenty, odpornego na działanie wody morskiej, i w końcu postawił latarnię na ogromnych blokach szkła. Na podstawie umieszczone było pierwsze piętro, które zwężało się ku górze. Zakończenie stanowił biegnący naokoło ganek, na którym stały posągi Trytonów, spoglądających w cztery strony świata. Umieszczona na pierwszej, druga kondygnacja miała kształt ośmiokątnego pryzmatu. Mała, trzecia kondygnacja, o cylindrycznym kształcie, zwieńczona była odlaną w brązie statuą uznawanego za bóstwo króla Ptolemeusza I, inicjatora budowy latarni. Według źródeł starożytnych wysokość wieży wyliczono na 113 m. Jest jednak prawdopodo bne, że była ona wyższa, osiagając 120 do 130 m. Na wyspę, na której postawiono latarnię, prowadziła droga, zim dowana na przepuszczającej wi l dę grobli, przez słynnego budów niczego Deksifanesa z Knidos. Sostratos, który zbudował wieżę, był jego synem. Latarnia miała służyć statkom jako punkt orientacyjny, w dzień i w nocy. Po uroczystości otwarcia wieży, przypuszczalnie w 279 roku p.n.e., Poseidippos napisał: Wciągu dnia wieża była widoczna ze wszystkich stron z dużej odleg lości także dla statków wędrujących nocą po morzu. Jej prosta i strzelista sylweta wznosiła się ku niebu. Widoczny byl jej szczyt rozświetlony potężnym płomieniem.
Do palenia służyły drewno i smoła. Palenisko umieszczone było w zamkniętym pomieszczeniu, wyposażonym w system kanałów odprowadzających powietrze i otwory odprowadzające dym. Ogromne lustro koncentrowało światło płomienia i odbijając je, wysyłało przez specjalnie do tego celu zbudowaną szczelinę, w przestrzeń. Podobno światło latarni widoczne było z odległości ponad 50 kilometrów.
Budowla ta przeżyła Cesarstwo Rzymskie i wiele wieków. Dopiero trzęsienie ziemi w 1375 roku zniszczyło wieżę. Na jej miejscu sułtan Kait Bej wybudował, w końcu XV wieku fort, nazwany jego imieniem. Stanął on na fundamentach latarni, a resztki jej murów wykorzystano jako materiał do budowy twierdzy. Dzisiaj nie pozostał żaden ślad po latarni morskiej z Faros, natomiast zachowała się nazwa - do dzisiaj latarnia morska w języku francuskim to La Phare. Ruin tego cudu starożytności poszukiwano bezskutecznie.